Isaak Ėmmanuilovič Babelʹ Libri

L'armata a cavallo è un'antologia di brevi storie ispirate alla guerra civile e scritte con uno stile che riesce a intrecciare sangue e romanticismo, lirismo e barbarie. Eroi a volte feroci, a volte buffi, i personaggi di Babel' sono tutti esuberanti, uomini vivi, con pregi e colpe che danno vita a una fiumana, una valanga, una tempesta dove tuttavia ciascuno ha il proprio volto, i propri sentimenti, il proprio linguaggio. Con uno stile che cerca di smitizzare la violenza, Babel' mette in luce il rovescio della crudeltà e la forza bruta dei leggendari cosacchi, resttuendo la dimensione umana di coloro che hanno combattuto e sono morti per la rivoluzione.

Isaak Babel is met Tsjechov de belangrijkste Russische schrijver van korte verhalen. Hij verwierf zich wereldfaam met Rode Ruiterij , dat de weerslag van zijn oorlogservaringen bevat. Niet minder vermaard zijn de prachtige Verhalen uit Odessa , die hij in de jaren 1923/24 schreef. De thematiek behelst het joodse bandietendom uit de wijk in Odessa waar Babel geboren is en waar hij, om stof op te doen, een tijd bij een tipgever woonde tot deze vermoord werd. De beide vertellers spreken soms ironisch, maar meestal met bewondering over de figuur van de legendarische gangster Benja Krik, bijgenaamd ‘De Koning’. Het tweede deel van deze bundel wordt gevormd door Babels latere, na 1923 geschreven verhalen, die gewoonlijk als zijn ‘autobiografische verhalen’ worden aangeduid. Ze zijn wat beschouwender van aard, maar ook hier ontkomt de lezer niet aan de indruk dat het brute geweld en de zinloze wreedheid van de mensen Babel hebben gebiologeerd als een geheim dat moest worden ontraadseld. Daartoe moest het eerst worden uitgebeeld, en dat heeft Babel op onnavolgbare wijze gedaan.

In seinem „Tagebuch 1920“ hält Isaak Babel die Schreckenstaten der Roten Armee im Russisch-Polnischen Krieg Tag für Tag fest. Nichts wird vertuscht, nichts beschönigt. Das „Tagebuch“ wurde jahrelang von einer Freundin Babels in Kiev versteckt, die es später Babels Ehefrau übergab. Erst im Zuge der Perestroika konnte es erstmals vollständig publiziert werden.