Czym jest istina? Wszystko to tylko wrażenie. „Mam siedemdziesiąt lat. Na okładce wyglądam na siedemdziesiąt. Powieki mam opuchnięte, ponieważ męczy mnie alergia. Oczy są ciągle czerwone. Moja twarz jest śmiertelnie blada, gdy dotyka jej słońce, wita ją piegami. Nie mogę się często śmiać, głównie wpatruję się, opanowana strachem przed śmiercią. W książce rozebrałam się do końca. Czasami, uwolniona od wszelkiej próżności, czuję się doskonale w swojej starej, pomarszczonej, piegowatej skórze. Kobieta, która na was patrzy, to ja. Ja stara. Ja zmęczona. Ja syta życia i szczęśliwa, że żyję. Na mojej twarzy szczęście nie jest widoczne? Przeczytajcie książkę, szczęście w niej czai się. Nie słyszycie mnie? Szkoda. Śmieję się na cały głos.“ W autobiografii „Ples oko sunca” Vedrana Rudan pisze szczerze i bez upiększeń: o swoim wcale nie beztroskim dzieciństwie, o dzieciach i wnukach, o drodze, którą przeszła od sprzedawczyni lodów na nabrzeżu do najchętniej czytanej pisarki w regionie. O tym, dlaczego w socjalizmie niemożliwe było zwolnienie z pracy i jak stała się pierwszą dziennikarką, której to się udało w nowym chorwackim demokratycznym reżimie. Na koniec Vedrana Rudan pokazuje nam, dlaczego w życiu najważniejsze i najtrudniejsze jest spojrzenie sobie w oczy bez wstydu.
