Saskia De Coster Libri

Novela nizozemské autorky je překladem studentů nederlandistiky a vypráví o milostném vztahu přerušeném pandemií. Novelu napsala nizozemská autorka v roce 2020 jako reakci na pandemii koronaviru a přeložili ji studenti a studentky třetího ročníku nederlandistiky k příležitosti 100. výročí oboru na Univerzitě Karlově. Je to křehké vyprávění o milostném vztahu dvou lidí, který byl přerušen pandemií a po ní byl opět navázán. Český překlad vychází ve dvou verzích: v jedné je vypravěčkou žena, ve druhé je vypravěčem muž.

Hrdina je obtížně uchopitelná kniha. Její recenzenti se shodují v obdivu, ale rozcházejí v popisu i interpretaci. Ve svém jádru se opírá o krutý, nesentimentální příběh dvou osamělých dětí, přemoudřelé Lien a jejího nepřítele-kamaráda autistického chlapce Marcuse, k němuž cítí odpor, ale který ji současně přitahuje..

Pubblicato inizialmente da un piccolo editore in Francia, Odio gli uomini ha subito minacce di interdizione e di denunce penali da parte di un funzionario del ministero francese per la Parità di genere, con l’accusa di incitamento all’odio. Il libro è oggi diventato un bestseller pubblicato in tutto il mondo, con il quale Pauline Harmange lancia un grido di battaglia, provocatorio quanto urgente, per le donne di ogni luogo e di tutte le età. «Un libricino prima confidenziale, diventato pamphlet, poi manifesto e infine un grido di liberazione» - il Messaggero «Quasi una chiamata alle armi: se le donne vogliono qualcosa, se la devono andare a prendere» - il Foglio «Un caso letterario» - la Repubblica Le donne sono state spesso accusate di odiare gli uomini, e istintivamente lo hanno sempre negato. Ma se invece non credere agli uomini, disprezzarli, e perché no, persino odiarli, fosse una risposta utile al sessismo dilagante? Se questa reazione offrisse una possibile vita di uscita dall'oppressione, e desse inizio a una nuova forma di resistenza? Forse, proprio odiando gli uomini, si potrà essere finalmente libere.

‘Dit is mijn verhaal, maar het is, denk ik, ook het verhaal van iedere ouder die wel eens gewankeld heeft.’ – Saskia De Coster Saskia en Juli gaan met hun zoontje van één jaar naar een Canadees hippie-eiland. Daar groeide Karl op, de biologische vader van het jongetje. Ze komen terecht in een wifiloze wereld waar de natuur de wetten dicteert en waar de eilandbewoners een pijnlijk geheim over Karl delen. Voor Saskia komt alles onder spanning te staan: haar relatie met Juli, haar vriendschap met Karl, haar schrijverschap. Is ze wel een echte moeder, als niet-biologische ouder? En kun je dat leren, een ouder worden? Hoe moet ze zich verhouden tot haar zoon, haar bloedeigen niet bloedeigen zoon? Saskia de Coster (1976) is auteur van een eigenzinnig oeuvre. Haar werk werd in meer dan tien talen vertaald.

Die Mutter Neurotikerin aus altem Geldadel, der Vater ein Kontrollfreak, der Onkel Häftling auf Freigang, die Oma eine alte Ziegenhirtin – die Vandersandens sind so überspannt wie vermögend. Nur Einzelkind Sarah will raus aus dem goldenen Käfig. Ein herrlich ironischer Gesellschaftsroman über eine verkorkste Familie. In der Villengegend »Der Berg« spielt sich hinter hohen Hecken das geordnete und mehrfach alarmgesicherte Leben der Familie Vandersanden ab. Mutter Mieke kämmt zur Entspannung Teppichfransen. Vater Stefaan hat für jede Lebenssituation den passenden Dylan-Song parat. Und Tochter Sarah muss Besuch von Schulfreunden zwei Wochen im Voraus anmelden. Bis eines Tages Miekes Bruder aus dem Gefängnis entlassen wird, sich bei Vandersandens einquartiert und Sarah die Welt jenseits des Kokons der Langeweile zeigt. Saskia de Coster erzählt von der Einsicht, dass materielle Sicherheit nicht vor dem Risiko des Lebens schützt. Und von dem Vergnügen, Ungewissheiten ins Gesicht zu lachen.

'Sinds Poe, sinds Dostojevski, sinds de oude, antieke dagen van de thriller, de detective, bestaat er een hechte band tussen de daad (een criminele handeling), degene die deze criminele handeling verricht, en de zoektocht naar de dader, of naar diens beweegredenen.' – Manon Uphoff, 'Daad, plek, getuige'In de afgelopen tien jaar heeft Anthos|Literaire Thrillers laten zien dat de grens tussen thrillers en literatuur een denkbeeldige is. Speciaal voor Stervensuur schreven acht literaire auteurs een spannend verhaal, waarbij sommige voor het eerst in de huid van een thrillerauteur kropen. Bas Heijne verzorgde de inleiding van deze bijzondere bundel, en voorziet de discussie over de vraag of thrillers literair kunnen zijn van kritisch commentaar.