Gerard Rasch Ordine dei libri (cronologico)

Wislawa Szymborska è una delle poetesse più lette e celebrate del nostro tempo. "La fine e l'inizio" raccoglie quasi tutte le poesie pubblicate dall'autrice dal 1957. Szymborska riesce sempre a meravigliarsi di fronte all'ordinario, aprendo nuove prospettive: con lucidità, chiarezza, immediatezza e spesso con umorismo. In un'intervista ha affermato che "la meraviglia non deve essere persa. Nonostante tutte le disillusioni, deve rimanere. La meraviglia è la missione principale del poeta... è il tema centrale della poesia." "La fine e l'inizio" è arricchito dalla raccolta "Il momento". Le poesie rivelano un profondo legame con l'esperienza umana, esplorando temi di vita, morte e rinascita, invitando il lettore a riflettere sulla condizione umana e sull'importanza di mantenere viva la curiosità e la meraviglia nel mondo.

Ryszard Kapuscinski si cala nel continente africano e se ne lascia sommergere, rifuggendo tappe obbligate, stereotipi e luoghi comuni. Va ad abitare nelle case dei sobborghi più poveri, brulicanti di scarafaggi e schiacciate dal caldo, si ammala di malaria cerebrale; rischia la morte per mano di un guerriero. Kapuscinski non perde mai lo sguardo lucido e penetrante del reporter e non rinuncia all'affabulazione del grande narratore.

Nauw aansluitend bij de historische gebeurtenissen wordt in deze roman verhaald van de wederwaardigheden van de leider van een archeologische expeditie, die zonder echte aanleiding wordt gearresteerd en in de gruwelkamers van de geheime dienst belandt. Het lijkt een ongelijke strijd tussen de spirituele humanist en zijn ondervragers (die zich op hun manier ook aan de codes van het Sovjetrecht houden), maar op wonderbaarlijke wijze weet hij zijn vrijheid te herkrijgen.

Selection of poetry of Szymborska - pronounced Shimboorska - the Polish poet who won the Nobel Prize for Literature.

Een joodse prostituée in het Warschause getto wordt in de Tweede Wereldoorlog verliefd op een antisemiet.

Het vervolg op Kinderen van de Arbat . In januari 1987 sprak Michael Gorbatsjov de verlossende woorden: ‘Er mogen geen vergeten namen en witte plekken in de Sovjet-geschiedenis zijn.’ In de wereldwijde bestseller Kinderen van de Arbat , zijn magistrale roman die dankzij de perestroika na twintig jaar kon verschijnen en door miljoenen in de Sovjetunie werd verslonden, beschreef Anatoli Rybakov de Sovjet-samenleving van de jaren 1933-1934 in al haar geledingen: het communistische studentenmilieu, het leven in Siberische ballingschap, de bureaucratie en de partijtop. 1935 en volgende jaren is het volgende paneel in zijn schildering van Rusland onder Stalin. Het zijn de jaren waarin op grote schaal processen worden gevoerd tegen iedereen in wie hij een tegenstander vermoedde. Van binnenuit beschrijft Rybakov de verhoren, de fabricage van ’bewijsmateriaal’ en de processen zelf, meestal eindigend met een doodvonnis. Wederom kruipt de schrijver in de huid van Stalin, wiens paranoïde machtsdenken hij met beklemmende precisie reconstrueert. Daarnaast schetst hij de harde strijd om het dagelijks bestaan in Moskou en Siberië.

De held van Het Poesjkinhuis, Ljova Odojevtsev, is een kind van zijn tijd. Net als zijn schepper geboren in 1937 in Leningrad, sluit hij zijn schooljaren af in 1953, het jaar van Stalins dood. Ljova’s doen en laten weerspiegelt de alledaagse ervaringen van een doorsnee Rus, maar in de weergave van Andrej Bitov krijgt zijn levensverhaal meer dan één dimensie: Het Poesjkinhuis is zowel een doorlopend commentaar op de Russische geschiedenis als een scherpzinnige en geestige rondgang door de Klassieke Russische literatuur. Deze versmelting van leven en letteren doet onwillekeurig denken aan Joyce en Proust, maar ook aan een groot Russisch schrijver als Vladimir Nabokov. Het Poesjkinhuis, een van de belangwekkendste Russische romans van de laatste jaren, getuigt van een geweldige eruditie, literair vernuft en vermetelheid. (Als gevolg van Bitovs literaire en politieke vrijmoedigheid, officieel bestempeld tot ‘ontoelaatbare subjectiviteit’, leidde het boek meer dan tien jaar een ondergronds bestaan in de Sovjet-Unie, voordat het in 1978 in de Verenigde Staten in het Russisch verscheen.) Ondanks de literaire bagage laat Het Poesjkinhuis zich lezen als een fascinerende ‘Bildungsroman’, die Ljova’s conflicten in de liefde en in zijn carrière met verve weergeeft. Deze roman maakt de bizarre paradoxen voelbaar die het leven van de moderne Sovjetburger bepalen, en waaraan ook de Westerse mens niet ontkomt.

Beschrijving van een theorie die de waarneembare natuurkundige verschijnselen wil verklaren en in onderlinge samenhang brengen.

Anni 1933-1934. Mosca. Il regime totalitario sta già prendendo piede. Al centro degli eventi c'è la vita degli abitanti "del più grande palazzo di Arbat tra i vicoli Nikol'skij e Denezhnyj". Qui vivono e studiano insieme giovani molto diversi, sia per origine che per visioni della vita. Sasha Pankratov è un ragazzo di una famiglia intellettuale, figlio di un sarto, mentre tra gli altri ci sono Yura Sharok, la sorella orfana Nina, Varja Ivanova e Lena Budjagina, figlia di un noto diplomatico. Ognuno di loro ha il proprio percorso e destino. La storia si concentra principalmente su Alexander Pankratov. Durante una riunione del partito, viene scelta una nuova vittima nel vice direttore dell'Istituto dei Trasporti, Kri voruchko, accusato di comportamento anti-partitico. I funzionari intendono usare Pankratov come testimone. Rifiutandosi di confermare la colpevolezza del direttore, Alexander mette in pericolo se stesso. Inizia un meccanismo terribile: accuse di sentimenti anti-sovietici, espulsione dal partito, carcere e deportazione in Siberia. A casa di Sasha rimangono la madre, gli amici e la sua amata Varja… Iniziano tempi bui…

Deze verhalen gaan over 'gewone vrouwen'. Over het schreeuwende contrast tussen wat zij willen: een gewoon leven, verder niets - en hun werkelijkheid: onmondigheid, onderdrukking, geweld en armoede. Bek houden en mooi zijn, dát is hun opdracht en wie zich daaraan probeert te onttrekken wordt snel tot de orde geroepen. Vita Andersen beperkt zich strikt tot de ervarings- en gevoelswereld van haar personen - in de helft van de verhalen volwassen vrouwen, in de andere helft meisjes. Ze laat ze zelf spreken en gebruikt ze niet voor het scheppen van een breder perspectief of het suggereren van hoe het wèl zou moeten.