Jeanne Holierhoek Ordine dei libri (cronologico)

Tram 83 is een kroeg-eettent-bordeel in Congo, in een stad die 'het Stadland' wordt genoemd. Het is er vol en smerig, het is de enige tent die dag en nacht open is. Voor de meeste bezoekers ervan is het leven een kwestie van overleven. Twee stamgasten van Tram 83 zijn Requiem en Lucien, die samen hebben gestudeerd en een appartement delen. Requiem heeft een verleden vol gevechten in de jungle en maakt nu provocerende foto's van rijke toeristen om ze te kunnen chanteren. Lucien was leraar geschiedenis en is om politieke redenen gevlucht uit 'het Achterland'. Hij schrijft een toneelstuk en probeert daarvoor een uitgever te vinden, terwijl Requiem hem alle mogelijke obstakels in de weg legt. Het ritmische, zintuiglijke en beeldende taalgebruik in Tram 83 weerspiegelt het chaotische gewoel in de kroeg. Met zijn krachtige, soms speelse en dan weer grimmige stijl maakt Mujila de gevoelens van ontreddering, woede en verdriet voelbaar van een Congolese bevolking die niet veel illusies heeft, maar wel begiftigd is met een hardnekkige vitaliteit.

From the acclaimed literary celebrity--the first black woman ever to win the Prix Goncourt--a harrowing and beautiful novel of the travails of West African immigrants in France, giving voice as never before to Europe's most unwanted. This is the story of three women who say no: Norah, a French-born lawyer who finds herself in Senegal, summoned by her estranged tyrannical father to save another victim of his paternity; Fanta, who leaves a contented life as a teacher in Dakar to follow her white French boyfriend back to France, where his depression and dislocation poison everything; and Khady, a penniless widow put out by her husband's family with nothing but the name of a distant cousin (the aforementioned Fanta) in France (a place she can scarcely conceive). As these three lives intertwine, each woman manages an astonishing feat of self-preservation against the incomprehensibly methodical and relentless humiliation that is the unacknowledged life of those who have made themselves the fastest-growing, and most-reviled, people in Europe. In Marie NDiaye's luminous narration we see with stunning emotional exactitude the progress by which ordinary women discover unimagined reserves of strength.

Nell'Europa devastata dal nazismo, l'epopea di un ufficiale delle SS, Maximilien Aue, rivela gli orrori della guerra dal punto di vista dei carnefici. Nato in Alsazia da padre tedesco e madre francese, Aue gestisce sotto falso nome una fabbrica di merletti nel nord della Francia, mostrando precisione ed efficienza. Questi tratti lo avevano contraddistinto anche durante la sua carriera nelle SS tra il 1937 e il 1945. Nonostante fosse un nazionalsocialista convinto, la sua entrata nel corpo era avvenuta per caso, dopo un incontro omosessuale che lo aveva portato a scegliere di arruolarsi per evitare la denuncia. Nel 1941, Aue è sul fronte orientale, contribuendo al genocidio di ebrei, zingari e comunisti. Dopo essere stato trasferito nel Caucaso e a Stalingrado, sopravvive a una grave ferita. Tornato in Germania, lavora con la gerarchia nazionalsocialista mentre la guerra volge al termine e la Wehrmacht arretra. Alla fine del nazismo, il suo bilinguismo gli consente di assumere l'identità di un francese deportato e di fuggire. In balia della Storia e perseguitato da fantasmi che cercano vendetta, Aue rappresenta la parte più oscura di noi.

Hedendaagse Marokkaanse variant op het Duizend-en-een-nacht-verhaal, waarin een jonge vertelster erotiek en maatschappijkritiek verstrengelt.

Fanny, achttien jaar, wil hartstochtelijk door haar ‘lieve familie’ geaccepteerd worden. Maar iets in haar uiterlijk, het gevolg van de verbintenis tussen haar moeder en een vreemde vader, stoot de familie af. Ze onderneemt een reis om tante Leda te gaan zoeken: die zou het altijd voor haar moeder opgenomen hebben in de familie. Tijdens die reis ontmoet ze veel mensen, die beschreven worden op een indringende wijze waardoor er niet veel meer overblijft van hun zogenaamde eerlijkheid. (tekst Biblion. JM)

Dans cette autobiographie intellectuelle, l'auteur de Vendredi ou Les limbes du Pacifique, du Roi des Aulnes, des Météores, du Coq de bruyère, s'explique sur ses livres. Passant de l'anecdote à la métaphysique, et de la chronique à l'esthétique littéraire, il cherche à approcher le secret de la création.L'ouvrage qu'il faut avoir lu pour mieux comprendre l'écrivain et son œuvre.

Na jaren van geluk lijkt er een einde te komen aan het huwelijk van de visser Yves Oudalle en zijn vrouw Nadège. Ze besluiten te scheiden, en om deze nare beslissing bekend te maken nodigen zij op een zomeravond al hun vrienden uit voor een grootse vismaaltijd. Tegen het ochtendgloren zullen zij dan een bordje 'Te koop' aan hun deur hangen en zal ieder zijns weegs gaan. Maar eenmaal bijeen blijken alle negentien gasten een verhaal of een vertelling te hebbben, die te zamen de voortschrijdende nacht een heel andere wending geven. Wanneer Nadège en Yves, nadat de laatste gast is vertrokken, hun gordijnen openschuiven om de eerste zonnestralen binnen te laten, weten zij dat hun liefde is gered. 'Wat ons ontbrak,' zo zegt Nadège, 'was een huis van woorden om samen in te wonen. Onze vrienden hebben ons alle benodigde materialen daarvoor aangedragen.'

Philippe Ariès is een van de grote geschiedschrijvers van de beleving van dood en vergankelijkheid. In 'Het beeld van de dood' heeft hij met superieure hand zijn studies op dit terrein samengevat, in woord én beeld. Hij roept de wisselende belevingen van onze verhouding met de dood op aan de hand van de beeldende kunst: de grafkunst in de kerken tot in de achttiende eeuw, de religieuze en profane schilderkunst en grafiek, de kerkhofkunst van de negentiende eeuw. De beeldende kunst is de meest rechtstreekse uitdrukking van hoop en vrees, van verwachting en wanhoop, van het niets of van het voortleven dat op de dood volgt, van aanvaarding en ontroostbaarheid. De schone slapers van de Middeleeuwen, de kadavers en skeletten vanaf de vijftiende eeuw, de Vanitas-pedagogiek van de Renaissance en Barok, de schilderingen van hel, hemel en vagevuur, de barokke praalgraven, de familietaferelen en de liefdesdood van de Romantiek: ze markeren de scherpe wendingen in onze sensibiliteit voor leven, dood en voortleven.