Laurence Teper Libri

Guty de Maupassant przyjaźnił się ze starszym od niego wielkim prozaikiem Flaubertem, którego uznawał za swojego mistrza. To Flaubert zachęcił młodego pisarza do uprawiania krótkich form, a ostatecznym argumentem stał się wielki sukces "Baryłeczki", noweli, która powstała w 1880 roku. Raz przekonany o sensowności nowelistyki - a także o jej rentowności - autor rozpoczął prace galerniczą. Cała jego twórczość powstała w ciągu około dziesięciu lat. A napisał w tym czasie, prócz nowel, opowiadań i powieści, również dwa tomy impresji z podróży, przygotował do druku dwa tomy poematów i opracował do wydania korespondencję Flauberta i George Sand. Niniejszy tom zawiera następujące opowiadania: "Stryj Juliusz", "Sznurek", "Zastępca", "Bombard", "Idylla", "Jeńcy", "Naszyjnik", "Parasol", "Powrót", "Przejażdżka", "Spadek", "Wyznanie", "Diabeł", "Margrabia de Fumerol", "Miłość", "Panna Perełka", "Toine", "Horla", "Włóczęga", "Nagrobnice".

Une sélection de neuf récits pour apprécier l'oeuvre d'un grand maître de la nouvelle au XIXe siècle. On y découvre les thèmes chers à Maupassant : la désunion des familles, l'amour de l'argent, la déception amoureuse, la cruauté envers les animaux, la bêtise sous toutes ses formes... L'édition Oeuvres & thèmes Type : Anthologie L'appareil pédagogique comprend : - des repères sur le contexte et le genre - un questionnaire pour chaque texte, avec des "petites leçons" sur les notions en jeu - des textes échos pour construire une culture littéraire - des reproductions variées permettant un travail en lien avec l'histoire des arts

En 1677, Phèdre, la dernière grande tragédie de Racine, met en scène la mythique descente aux enfers d'une incomprise. Vouée au malheur par son hérédité, Phèdre aime sans espoir son beau-fils Hippolyte. Lorsque son mari, Thésée, revient, il envoie injustement son fils à la mort. On assiste alors à l'empoisonnement d'une femme à la fois innocente et coupable. Ironie tragique qui démontre à quel point l'amour peut se vivre comme une malédiction.

"Il carattere e l'intenzione sono così scoperti da non ingannare se non chi vorrà ingannarsi da sé". Agli inizi del Settecento giungono a Parigi due persiani. Sorpresi e stupiti, si guardano intorno con malcelata curiosità, rimarcando per iscritto le particolarità dello stile di vita e di gestione dello stato francese, comparandolo con quanto avviene in patria, in Persia. Un'invenzione narrativa geniale, quella di Montesquieu, che gli permette di costruire, in un gioco di specchi e di rimandi continui, una critica finissima ma al contempo molto godibile dello stato assolutista francese. Le Lettere persiane di fatto annunciano la più straordinaria stagione intellettuale dell'Europa moderna, l'Illuminismo, e tuttavia sul mondo moderno già posano uno sguardo straniato e penetrante. Romanzo epistolare e insieme satira di costume, pamphlet politico e fantasticheria esotica, quest'opera, che attraversò passioni, sogni e teoria della cultura settecentesca, appare oggi come il primo singolare racconto della Ragione moderna, delle sue ambizioni e della sua crisi, del suo progetto di trasformazione e del suo scacco: il grande classico fondativo dell'Illuminismo. Se Lo spirito delle leggi consegna l'immagine di Montesquieu come grande teorico della politica e dello stato, le Lettere persiane raccontano di quell'immagine il segreto carattere: l'ironia e il bonheur, l'inquietudine e il sorriso.