'May be the most detailed, painstaking anatomy of desire that we are ever likely to see or need again... An ecstatic celebration of love and language' Washington Post The language we use when we are in love is not a language we speak. It is a language addressed to ourselves and to our imaginary beloved. It is a language of solitude, of mythology, of what Barthes calls an 'image repertoire'. Reviving the notion of the amorous subject beyond psychological or clinical enterprises, Barthes' A Lover's Discourse is a book for everyone who has ever been in love, or indeed, thought themselves to be immune to its power.
"Muškarci to možda ne znaju, ali većina žena među sobom ne razgovara najradije o njima, nego o svojim majkama. Mnoštvo povjerljivih razgovora što se šapatom vode između djevojaka, između adolescentica, između odraslih žena, majki, pa čak i baka, vrti se oko riječi i djela njihovih majki. To je, naime, univerzalna ženska tema: naravno, sve žene ne postaju majke, i sve majke nemaju kćeri; ali sve žene imaju majku, a ponekad čak i više mama (koje, uostalom, mogu biti i muškarci, jer taj izraz označava jednu funkciju, a ne genealoško mjesto). Pitanje o odnosu majka-kći nužno se, dakle, postavlja svim ženama, u ovom ili onom trenutku njihova života, čak i tijekom cijeloga života; ono se također, htjeli to oni ili ne, postavlja i muškarcima, promatračima ili onima uključenima u taj odnos, katkada aktivno, katkada i protiv njihove volje, čak i ako - ne znajući ili potpuno svjesno - ne zauzimaju majčinsku poziciju u odnosu prema svojoj ženi ili svojoj kćeri. Polazeći od različitih disciplina - sociologije i psihoanalize - naš postupak ima za cilj jedan zajednički predmet: kćeri kao one koje imaju majku, a ne kao one koje su i same majke; majke kao one koje imaju kćer, a ne djecu - drugim riječima, odnose majka-kći. Na taj zajednički predmet primjenjujemo jedan način tumačenja: naše dvije discipline, naša osobna i profesionalna iskustva međusobno se obogaćuju, i nije nam se činilo opravdanim da ih razdvajamo."
Al premio Nobel per la letteratura Prétextat Tach restano solo due mesi di vita. La stampa di tutto il mondo gli implora un'ultima intervista ma lo scrittore, feroce misantropo, si è chiuso da anni in un silenzio segreto. Solo cinque giornalisti riusciranno a incontrarlo. Dei primi quattro, il geniale romanziere si prenderà sadicamente gioco e con una dialettica in cui si mescolano logica e malafede riuscirà ad annientarli sia sul piano personale sia su quello professionale. Il quinto invece, una donna, riuscirà a tenergli testa e avere la meglio su di lui: l'intervista diventerà interrogatorio e poi duello senza respiro. Ne verrà fuori, poco a poco, un ritratto di Prétextat Tach del tutto inedito.
'Friday is the latest and one of the best examples of the French genius for revisionism-for ringing original vitiations on a traditional theme. It is also unique in that enterprise because it is so moving, so touching in its elegance, so simple in its art.' -Richard Howard
