Zigmunds Freids “Ievadlekcijās psihoanalīzē” visiem saprotamā veidā izklāsta savu koncepciju. Šīs lekcijas ir sistemātiskākais viņa mācības izvērsums. Viena lekciju daļa ir Zigmunda Freida lasītās lekcijas Vīnes Universitātē, bet otra ir iedomāta saruna ar lekciju klausītājiem vai lasītājiem, revidējot un precizējot tajās paustās atziņas. Abas daļas šķir arī ievērojams laika intervāls, pirmā lekciju daļa top Pirmā pasaules kara laikā, bet otrā tiek sarakstīta 1932. gadā jau nākamā kara nojautās.
Quando, nell’aprile del 1919, Freud si accingeva a stendere le prime cartelle di Al di là del principio del piacere, l’Europa era appena uscita da un conflitto che aveva decretato la fine di un’epoca. Un lungo periodo di quattro anni che era stato segnato anche per Freud da sacrifici e preoccupazioni familiari. Terminata nell’estate dello stesso anno, quest’opera rappresenta un notevole sforzo di riflessione alla luce di certi spunti teorici emersi in passato e che ora richiedevano una ricomposizione generale. Nel 1915, con Introduzione al narcissismo, Freud aveva già postulato l’esistenza di una libido riferibile a se stessi. Ma la constatazione che lo psichismo umano era costretto in determinate condizioni a ripetere esperienze chiaramente sgradevoli lo portò a formulare, al di là dei due principi fondamentali del piacere e di costanza, un terzo principio, quello della coazione a ripetere: l’uomo tenderebbe, dunque, nei sogni e nelle fantasie nevrotiche a rapprensentarsi esperienze traumatiche già vissute. Alla coazione a ripetere, ennesima pulsione dell’io, Freud attribuì un significato che trascendeva il puro fatto psichico e aspirava a una dimensione esplicativa cosmica.
I.Šuvajevs grāmatā iztirzā filozofa Zigmunda Freida (1856-1939) uzskatus par psihoanalīzi. Viņš ir pirmais, kas veido mīlestības psiholoģiju, kuras pamatā ir izvēle. Z.Freids cenšas to izprast un aprakstīt. Psihoanalīze ir mīlestības māksla
