Paesaggi, umori, incontri, riflessioni, racconti di un viaggiatore sterniano che ripercorre con pietas e humor il vecchio fiume, dalle sorgenti al Mar Nero, ripercorrendo insieme la propria vita e le stagioni della cultura contemporanea, le sue fedi e le sue inquietudini. Un itinerario fra romanzo e saggio che racconta la cultura come esperienza esistenziale e ricostruisce a mosaico le civiltà dell'Europa centrale, rintracciandone il profilo nei segni della grande Storia e nelle effimere tracce della vita quotidiana.
Van de Italiaanse literatuurwetenschapper Claudio Magris (1939) is sinds zijn veelgeprezen boek 'Donau' uit 1986 vrij veel vertaald. Deze rijke bundel is een bloemlezing uit alle genres die hij beoefent: literaire en cultuurhistorische essays, novellen en toneel. Het boek bevat ook fragmenten uit niet eerder vertaald werk. In de door Magris zelf gemaakte selectie staat de 'grens' centraal, waar hij ook biografisch als bewoner van Triest al vroeg mee te maken had. De rivier van de Geschiedenis sleurt individuele geschiedenissen met zich mee. Magris gaat als schrijver stroomopwaarts om de overblijfselen op te sporen. In boeken als 'Donau' en 'Microcosmi' heeft hij zijn bevindingen vastgelegd. Zeldzaam is het gemak waarmee Magris zijn veelzijdige kennis demonstreert. Met de auteurs die hij bespreekt, onder wie Musil, Svevo en Kafka, gaat hij als een gelijke om, zoals hij ook thuis is in de verschillende landen van Midden-Europa. Het boek, dat gelezen kan worden als een intellectuele autobiografie, is voorzien van een uitstekende introductie door Willem Otterspeer. Kleine druk.(Biblion recensie, J.F. Vogelaar)
Iniziato il 6 ottobre 1935 durante i giorni del confino politico, "Il mestiere di vivere" accompagna Cesare Pavese fino al 18 agosto 1950, nove giorni prima della sua morte, e diventa a poco a poco il luogo cui affidare i pensieri sul proprio mondo di scrittore e di uomo e, soprattutto, le confessioni ultime su quei drammi intimi che laceravano la sua esistenza. Amaro, disperato, violento, ironico, raramente sereno, Pavese consegna al lettore una meditazione sulla vita, sui sogni, sui ricordi e sull'arte condotta con rigore intellettuale e morale; e allo stesso tempo, pagina dopo pagina, testimonia con lucidità l'evoluzione di un personale mestiere di vivere.
