De Morte d'Arthur
- 934pagine
- 33 ore di lettura
De legende van Koning Arthur en zijn Ridders van de Ronde Tafel werd, voor het laatst in de Middeleeuwen, opgetekend door Sir Thomas Malory (✝1471), en in 1485 in druk gebracht door William Caxton, die de acht boeken van de oorspronkelijke, door Malory in gevangschap geschreven prozatekst bewerkte en verweefde tot een geheel. Het boek omvat de belangrijkste Arthur-episoden: zijn geboorte, koningschap en veroveringen, de lotgevallen van zijn tafelridders, waaronder Heer Gareth van Orkney, Heer Tristram van Liones en Heer Lancelot, alsmede de hoofse liefde van de laatste jegens Arthurs koningin Guinevere, de Graallegende, en tenslotte de tragische ondergang van de Tafelronde, en de dood van Arthur, waaraan het gehele werk zijn merkwaardige Franse titel ontleent – de <i>Morte d’Arthur</i>. Ten tijde van de Rozenoorlogen, waarin de laatmiddeleeuwse Engelsen ridderstand zichzelf vernietigde, beschrijft Malory, in een onopgesmukte stijl, en met meer dan een zweem van nostalgie, het leven en de dood van de ideale vorst, wiens genootschap van onverschrokken en loyale ridders ondanks de succesvolle, spirituele speurtocht naar de Heilige Graal tenslotte uiteenvalt tengevolge van botsende persoonlijkheden van de epigonen, met name de rechtlijnige Lancelot, laverend tussen de verschuldigde trouw aan zijn heer en zijn vrouwe, en de gedesillusioneerde, door wraakzucht gedreven Gawein, waarbij Arthurs incestueuze zoon-en-neef Mordred de verradersrol vervult. De <i>Morte d’Arthur</i> geeft niet alleen een boeiend beeld van de 15e-eeuwse, haast decadente riddercultus- en code, maar kan tevens de eerste psychologische roman in het Engelse taalgebied worden genoemd, waarin, nog op typisch middeleeuwse wijze, de conflicten tussen de hoofdfiguren worden weerspiegeld, onderstreept en gerelativeerd door de secundaire personages. Tenslotte ligt de <i>Morte d’Arthur</i> ten grondslag aan menige moderne versie van de onsterfelijke Arthurlegende.
