Maggiori informazioni sul libro
Na otočiću Själö, u finskom arhipelagu Nagu, od 1619. godine postojala je bolnica za gubavce, a od 1785. do 1962. bila je utočište i umiralište za duševne bolesnice. Ovaj roman inspiriran je stvarnim sudbinama žena čiji su zdravstveni kartoni pohranjeni u arhivu grada Turku. Otkako je 1891. Kristina Andersson počinila nezamislivo i završila kao doživotna pacijentica, do 1997. kada je sahranjena medicinska sestra Sigrid Friman, svjedočimo stoljeću neopravanog odnosa prema duševnim bolestima, rodnoj nejednakosti i eugeničkim zastranjenjima. Priče žena poput Elli, koja je tražila ljubav, i Karin, koja se nije željela pokoriti, otkrivaju bol onih koje je društvo proglasilo bezumnima. Iako im govore da bolnica nije zatvor, mnoge ne mogu napustiti otok, a svaka ima svoju sobu koja nije ćelija, ali su ipak zaključane. Ove žene, prema metodi Jean-Martina Charcota, često su stavljene u izolaciju, što dodatno naglašava kontradikciju njihovog položaja. Njihove sudbine odražavaju ne samo osobnu patnju, već i širu društvenu stvarnost koja ih je stigmatizirala i marginalizirala.
Lingua
Acquisto del libro
Otok duša, Johanna Holmström, Željka Černok
- Lingua
- Pubblicato
- 2020
- Rilegatura
- (In brossura)
Metodi di pagamento
Qui potrebbe esserci la tua recensione.
- Titolo
- Otok duša
- Autori
- Johanna Holmström, Željka Černok
- Editore
- V.B.Z.
- Pubblicato
- 2020
- Formato
- In brossura
- Pagine
- 300
- ISBN10
- 9535202790
- ISBN13
- 9789535202790
- Serie
- Categoria
- Valutazione
- 3,9 su 5
- Descrizione
- Na otočiću Själö, u finskom arhipelagu Nagu, od 1619. godine postojala je bolnica za gubavce, a od 1785. do 1962. bila je utočište i umiralište za duševne bolesnice. Ovaj roman inspiriran je stvarnim sudbinama žena čiji su zdravstveni kartoni pohranjeni u arhivu grada Turku. Otkako je 1891. Kristina Andersson počinila nezamislivo i završila kao doživotna pacijentica, do 1997. kada je sahranjena medicinska sestra Sigrid Friman, svjedočimo stoljeću neopravanog odnosa prema duševnim bolestima, rodnoj nejednakosti i eugeničkim zastranjenjima. Priče žena poput Elli, koja je tražila ljubav, i Karin, koja se nije željela pokoriti, otkrivaju bol onih koje je društvo proglasilo bezumnima. Iako im govore da bolnica nije zatvor, mnoge ne mogu napustiti otok, a svaka ima svoju sobu koja nije ćelija, ali su ipak zaključane. Ove žene, prema metodi Jean-Martina Charcota, često su stavljene u izolaciju, što dodatno naglašava kontradikciju njihovog položaja. Njihove sudbine odražavaju ne samo osobnu patnju, već i širu društvenu stvarnost koja ih je stigmatizirala i marginalizirala.