Hans van Pinxteren Libri

Nonostante Gustave Flaubert continui, per la maggioranza dei lettori, a essere esclusivamente l'autore di Madame Bovary , L'educazione sentimentale ha meritatamente avuto i riconoscimenti che merita un capolavoro narrativo fondamentale nel romanzo moderno. Storia di una giovinezza consumata nell'amore platonico per una donna sposata e diario delle speranze e delusioni di una generazione che fece la rivoluzione del 1848, il romanzo narra le vicende di Frédéric Moreau, giovane borghese sensibile ma pieno di debolezze, al quale occorrono amici e amanti per sentirsi vivere, giunto a Parigi per studiare legge e fare il suo ingresso nella seducente società di metà Ottocento. Il travaglio politico e sociale di quei giorni affiora dalle pagine del libro, illuminate anche dalla passione e dall'amore per quattro donne, attraverso le quali si compie l'educazione sentimentale del giovane Frédéric, che alla fine rimarrà deluso dall'amore sia dalla politica.

Acclamato da Italo Calvino come "uno dei più straordinari viaggi spirituali mai compiuti al di fuori di qualsiasi religione," Tre racconti (1877) è l'ultima opera di Flaubert pubblicata durante la sua vita. L'ambizioso raggio delle storie — "Cuore semplice," "La leggenda di San Giuliano l'Ospitaliere" e "Erodiade" — si estende dal secolo dell'autore fino al Medioevo e all'antico Israele. "Cuore semplice," con le parole di Flaubert, "è semplicemente il racconto di una vita oscura, quella di Felicité, una povera ragazza di campagna, pia ma mistica, devota e tenera come il pane fresco... Voglio suscitare la pietà delle persone, far piangere le anime sensibili, poiché io stesso lo sono." La storia centrale, "La leggenda di San Giuliano l'Ospitaliere," narra di un cacciatore e guerriero assetato di sangue le cui tentazioni di sfuggire a una terribile profezia lo conducono infine a uno stato di grazia. "Erodiade," il racconto finale, si basa sulle leggende che circondano Re Erode, Salomè e Giovanni Battista.

Tutto in Madame Bovary (1857) sembra disporre la scena dove il desiderio ha luogo insieme all'abisso che lo cancella. Emma Bovary ama come si divora, ama in una tragica voracità che somiglia a quella di un organismo incapace di assimilare, consuma se stessa e l'oggetto del suo desiderio in un tragico processo di alienazione amorosa, aiutata anche dal marito, Charles, che è tutt'altro che un uomo tranquillo e innocuo, ma un masochista morale di alto lignaggio che, con un sadismo perfettamente camuffato, contribuisce in maniera determinante al suicidio della moglie.

Keuze uit drie nagelaten manuscripten, waarin gemeenplaatsen op ironische en sarcastische wijze worden gedefinieerd.

Montaigne componeerde deze tekst over erotiek terwijl hij de ouderdom naderde, met de vraag welke vrijheid man en vrouw elkaar moeten geven in en buiten het huwelijk. Opmerkelijk is zijn emancipatorische benadering, met uitspraken zoals dat vrouwen niet ongelijk hebben als ze de heersende moraal verwerpen, vooral omdat mannen deze regels zonder hun inbreng hebben opgesteld. Hoewel Montaigne in andere essays ook over erotiek spreekt, is deze tekst uniek omdat het onderwerp centraal staat. Daarom is het apart opgenomen in de thematische bundeling van Hans van Pinxterens vertaling van de Essays. In 'De sporen van het vuur' maakt Montaigne zijn voornemen uit het voorwoord "Aan de lezer" waar: hij wil gezien worden zoals hij is, met al zijn gebreken en natuurlijke gedaante, voor zover fatsoen dat toelaat. De intieme passages, waarin hij taboes en vooroordelen met een bijna kwajongensachtige spot benadert, geven zijn zelfportret een bijzonder persoonlijk karakter. Een eeuw na publicatie belandden de Essays op de Index, en lange tijd was "Over enige verzen van Vergilius" alleen in een gecensureerde versie beschikbaar in kloosterbibliotheken.

In 'De hele wereld speelt komedie' is een aantal middelgrote en kleinere essays bijeengebracht waarin de nadruk ligt op Montaignes preoccupatie met de taal. Taal als voertuig voor de gedachten van de mens en als mogelijkheid tot communicatie. Hij stelt dat de mensen alleen krachtens het woord met elkaar in contact staan, en dat de leugen daarom eigenlijk meer bestreden zou moeten worden dan welke misdaad dan ook. Verder neemt hij stelling tegen de machiavellistische opvatting dat je er in de politiek maar beter geen moraal op na kunt houden.