Sołżenicyn Aleksander Ordine dei libri

Podróż w głąb radzieckiego piekła! Archipelag GUŁag – monumentalna praca słynnego pisarza i myśliciela Aleksandra Sołżenicyna, poświęcona więzienno- obozowej martyrologii narodu rosyjskiego i obywateli innych republik ZSRR i krajów, łączy w sobie elementy powieści, autobiografii, reportażu, wspomnień świadków i uczestników. Dzięki tej książce, opublikowanej w Paryżu w latach 1973-1975, świat poznał prawdę o łagrach i skrywanej przed opinią publiczną części historii ZSRR. Archipelag GUŁag, wielki akt oskarżenia systemu totalitarnego, panującego w Związku Radzieckim, jest nie tylko niezwykłym dokumentem zbrodniczej epoki, lecz także utworem o niepodważalnych walorach literackich.

Quando, nel 1962, apparve sulla rivista "Novyi Mir" questo romanzo, tra i più noti e discussi di Solzenicyn, fu chiaro che qualcosa di completamente nuovo stava accadendo nella letteratura sovietica: per la prima volta, infatti, si osava descrivere la realtà dei campi di concentramento stalinisti, sebbene, come ebbe a dire Tvardòvskij, il racconto evitasse volutamente "di porre in risalto quelle aperte violazioni alla legalità sovietica che si esprimono in orrende crudeltà e arbitrii". Con questa narrazione piana, precisa, puntigliosa, priva di astio di "una delle giornate più ordinarie della vita del campo, dalla sveglia alla ritirata", Solzenicyn ci ha consegnato il racconto di un incubo che ha assunto il valore storico e letterario di una liberazione. E accanto al dubbio, al sospetto, alla tensione diffusa che avevano avvelenato la vita dei sovietici negli anni Trenta, ci sono qui il paesaggio, la lingua e l'anima della Russia che pervadono la ricerca espressiva del grande scrittore.

Podróż w głąb radzieckiego piekła! Archipelag GUŁag monumentalna praca słynnego pisarza i myśliciela Aleksandra Sołżenicyna, poświęcona więzienno- obozowej martyrologii narodu rosyjskiego i obywateli innych republik ZSRR i krajów, łączy w sobie elementy powieści, autobiografii, reportażu, wspomnień świadków i uczestników. Dzięki tej książce, opublikowanej w Paryżu w latach 1973-1975, świat poznał prawdę o łagrach i skrywanej przed opinią publiczną części historii ZSRR. Archipelag GUŁag, wielki akt oskarżenia systemu totalitarnego, panującego w Związku Radzieckim, jest nie tylko niezwykłym dokumentem zbrodniczej epoki, lecz także utworem o niepodważalnych walorach literackich.

„Dwieście lat razem”, dzieło poświęcone historii współistnienia Rosjan i Żydów od końca XVIII w. po współczesność, ukazało się w dwóch tomach w latach 2001 i 2002. Niniejsze polskie wydanie to drugie, po niemieckim, tłumaczenie na świecie. Trudny temat koegzystencji w jednym państwie społeczności wzajemnie dla siebie egzotycznych i często zantagonizowanych obrósł wieloma mitami. Autor starał się zbadać go wszechstronnie. Dążył do zrozumienia racji obu stron, ale też obie nawołuje do uznania swoich win. Książka jest tym bardziej interesująca dla polskiego czytelnika, że liczna żydowska obecność w Rosji była efektem rozbiorów naszego kraju. Polskie odniesienia są w książce nader liczne.

„Dwieście lat razem” to dzieło poświęcone historii współistnienia Rosjan i Żydów od końca XVIII wieku do współczesności, wydane w dwóch tomach w latach 2001 i 2002. Polskie wydanie jest drugim tłumaczeniem na świecie, po niemieckim. Autor bada trudny temat koegzystencji dwóch egzotycznych i często zantagonizowanych społeczności, starając się zrozumieć racje obu stron, jednocześnie nawołując do uznania win. Książka jest szczególnie interesująca dla polskiego czytelnika, ponieważ żydowska obecność w Rosji była efektem rozbiorów Polski. Aleksander Sołżenicyn, jeden z największych rosyjskich pisarzy, spędził osiem lat w więzieniach i łagrach, a następnie cztery lata na zsyłce za krytykę armii i Stalina. W łagrach tworzył literackie prace, które zapamiętywał, by spisać później. Po „odwilży” Chruszczowa zadebiutował i uzyskał dostęp do archiwów, zbierając materiały do „Archipelagu Gułag”. Po objęciu władzy przez Breżniewa został poddany propagandowej nagonce i wydalony na Zachód, gdzie zdobył Nagrodę Nobla. W 1973 roku, po publikacji „Archipelagu”, stracił obywatelstwo i osiedlił się w Vermont. W ostatnich latach życia wspierał Putina, ale tracił popularność z powodu skrajnych poglądów. Jego dzieła dotyczą prześladowań niewinnych ludzi i zorganizowanej zbrodni, co wywołało szok na Zachodzie.