Lou souleu me fai cantá. Słońce śpiewać mi każe. Ta dewiza Mistrala rozjaśnia tajemnicę całej poetyckiej twórczości Południa. Krytyka uważa ten poemat za najbardziej dojrzały spośród dzieł Mistrala, zarówno pod względem formy, jak i rozległości poruszanych tematów, zawsze związanych z rzeką. Mnogość świetnie zarysowanych postaci: żeglarzy, ludzi rzeki, Wenecjanek, domniemanego następcy tronu holenderskiego, ślicznej dziewczyny z Malatra, kupców, żywe dialogi. Akcja toczy się około roku 1820. To kopalnia legend, obyczajów, opisów pejzaży; postaci historyczne sąsiadują z mitami, a opisy uczt i jarmarku przeplatają się z technicznymi opisami łodzi i zaprzęgów. Rzeka, zamieszkana przez nimfy, ptactwo, zwierzęta i ryby, płynie nieporuszona, pod zmiennym niebem, w słońcu, mgle, wietrze, ulewie, wśród powodzi i suszy. Mistral ukazuje Rodan jako ślad świata, miejsce spotkań zjawisk i zdarzeń przeszłych, teraźniejszych i przyszłych. Pozdrawia tych, którzy władali Rodanem, wymieniając Hannibala, Cezara, Karola Wielkiego, Napoleona i wielu innych. Przeciwstawia im dumnych prowansalskich pasterzy, którzy idą „z kosturem w ręku, grając na piszczałce”.
Mistral Frederi Libri
Frédéric Mistral si dedicò interamente alla scrittura di poesia in provenzale, una passione accesa durante i suoi anni scolastici. La sua ambizione era di stabilire il neo-provenzale come lingua letteraria aderendo a rigidi standard di purezza. Questo impegno lo portò a dedicare molti anni alla compilazione di un dizionario completo della lingua provenzale, che servì come base per la società letteraria da lui co-fondata. L'opera di Mistral è sia epica che lirica, profondamente radicata nella Provenza, influenzando non solo il suo linguaggio ma anche il contenuto e la risonanza emotiva della sua poesia. La Provenza stessa emerge come l'eroe centrale in tutti i suoi versi, celebrando il suo linguaggio, la sua cultura e il suo paesaggio unici.
