Książka to obszerne historycznojęzykowe studium ewolucji tytułowego pojęcia oraz jego eksponentów leksykalnych w polszczyźnie, nawiązujące do wcześniejszej monografii „Wrasta w serce i zatruwa krew”. Autor konfrontuje dane językowe dotyczące nienawiści i pogardy, analizując drugie pojęcie przez pryzmat semantycznych interpretacji leksemów w gnieździe słowotwórczym gardzić, takich jak pogarda, wzgarda, gardzić i inne. Rzeczowniki i czasowniki stanowią podstawę opisu, a Autor bada wszystkie niuanse semantyczne oraz powiązania historyczne i kulturowe od średniowiecza do współczesności. Pogarda, jak podkreśla, nie jest tak jednoznaczna aksjologicznie jak nienawiść i zmienia się w zależności od obiektu, co czyni ją trudniejszą do opracowania. W monografii ukazano, że pogarda podlega aksjologicznym, kulturowym i historycznym uwarunkowaniom, co wskazuje na jej wieloaspektowość. Autor w zakończeniu przedstawia klasyfikację, wyróżniając kategorie pogardy (dobra, miłosna, międzyludzka i społeczna oraz zła, czarna), a także wskazuje na sposoby ich wartościowania, co czyni tę pracę interesującą i bogatą w analizy.
