Polska inteligencja, czyli warstwa wykształconych ludzi, zbankrutowała ideowo, a niekoniecznie finansowo. Pod koniec XX wieku przestała być wiodącą grupą społeczną, z której wyłaniają się elity. Autor zastanawia się nad przyczynami tego zjawiska i podkreśla, że odbudowa Polski oraz przeprowadzenie ważnych reform będą kuleć bez odbudowy inteligencji. Przykłady pokazują, że naukowcy w większości wspierają neomarksistowskie teorie, oddalając się od życia społecznego. Najradykalniejsze ugrupowania lewicowe mają u nich dziewięciokrotnie wyższe notowania niż wśród przeciętnych wyborców, a poparcie dla obozu patriotycznego wśród pracowników nauki jest czterokrotnie niższe niż wśród innych obywateli. Autor domaga się radykalnej zmiany w szkolnictwie wyższym, apelując o przywrócenie funkcji reprodukcyjnej młodej polskiej inteligencji, ale tej rzeczywistej, wolnej od ideologii. Tylko wierząc w swoją życiodajną tradycję, możemy stać się tolerancyjni wobec innych kultur. Książka obfituje w błyskotliwe refleksje na tematy aktualne w społeczeństwie oraz opisuje kryzys cywilizacyjny, który dotknął świat, wzbogacając przekaz licznymi ilustracjami.
