Ziemie augustowska, suwalska, sejneńska i grodzieńska to kulturowy tygiel, często zapomniany. Stanisław Dzikowski, polski dziennikarz, w 1913 roku określił te obszary mianem „Smutnej ziemi”, ukazując ich różnorodność narodowościową oraz narastające konflikty religijne i narodowościowe. W XIX wieku dominowały doniesienia prasowe o przestępstwach, lecz na początku XX wieku zaczęto dostrzegać piękno tych terenów, co zaowocowało artykułami i przewodnikami turystycznymi. Po I wojnie światowej regiony te zyskały na popularności jako atrakcyjne miejsca turystyczne, co przyczyniło się do wzrostu liczby publikacji w prasie. Wśród autorów felietonów byli m.in. Karol Hoffman i Julian Podoski, który związał się z Augustowem poprzez rodzinne korzenie. Podoski pisał o życiu na pograniczu oraz o popularności Augustowa jako kurortu, który przyciągał elity polityczne. W latach 30. XX wieku miasto stało się znane z wydarzeń sportowych i kulturalnych, a jego prestiż wzrastał dzięki obecności 1. Pułku Ułanów Krechowieckich. Współpraca z fotografem Judelem Rotsztejnem wzbogacała artykuły o wizualne materiały. Felietony przedstawiają te ziemie z perspektywy zewnętrznej, ukazując ich piękno, ale także nietolerancję i antysemityzm, które były obecne w ówczesnej prasie. II wojna światowa przerwała dalszy rozwój tych regionów.
