Janusz Pawłowski Libri

Kosmos mój prywatny. Wielki wybuch w ziarnistej przestrzeni zawiera postulaty autora, które są niezgodne z ustaloną wiedzą na temat ewolucji kosmosu i astrofizyki, co z pewnością wywoła sprzeciw profesjonalistów. Autor jednak uznał, że jeśli choć jedna myśl w tej książce może być prawdopodobna lub prawdziwa, warto ją przedstawić publicznie. Publikacja skupia się na dyskusji wokół tego pomysłu. Dla czytelników nieobeznanych z terminologią atomistyki i kosmologii tekst może być trudny do zrozumienia, ale może również zachęcić do zgłębiania tych fascynujących dziedzin wiedzy. Autor, absolwent Akademii Medycznej w Warszawie, przez wiele lat pracował jako anestezjolog i lekarz ogólny, a obecnie jest na emeryturze. Od dawna interesuje się naukami o niebie, a jego pasja zaczęła się od pierwszego numeru miesięcznika Problemy w 1945 roku, co zainspirowało go do śledzenia postępów w kosmologii i astrofizyce. Zainteresowania te łączy z historią, ekonomią, polityką i literaturą, co zaowocowało stworzeniem blogów oraz profilu na Twitterze pod adresem UP7256. Jest również autorem publikacji Mój zegar niesłoneczny, zawierającej wspomnienia z dzieciństwa, dostępnej w księgarniach internetowych.

Fragment: Tak bywa w końcu, jak było w początku. Skończmy pisanie. Ten dobrze uczyni, Kto z krytycyzmem zgłębi ludzkie dzieje. Bywa, społeczność za horyzont wpłynie, Bo się rozumne myśli wykoleją. Mądrych, okrutni zepchną do mogiły. Kogut nad taką szyderczo zapieje.

Autor nie jest literatem. Jego praca zawodowa niewiele miała wspólnego z pisaniem. Miała jednak charakter, który niósł ze sobą wiele refleksji, odległych od codzienności. Zawodowy literat, szczególnie publicysta, ma warsztat i ma lufcik, przez który może przekazać czytelnikowi swoje treści. Profan takiej możliwości nie ma. Jeśli nosi w sobie osobiste i odległe obrazy i obserwacje otaczającego świata i czuje potrzebę ich wyrażania, to łatwiej jest mu je wyrazić w formie zwersyfikowanej. (fragment Przedmowy)