Wykłady… są niekompletną całością, ponieważ Krzysztof Okopień nie zdążył ich sfinalizować. Mimo to, dzięki pozostawionemu planowi oraz różnorodnym tekstom z różnych lat, w tym rękopisom i notatkom, tworzą spójną całość, przedstawiającą jasne i stanowcze stanowisko autora. Okopień był filozofem w najczystszej formie, zainteresowanym fenomenologią, którą można określić jako „filozofię pierwszą”, zadającą fundamentalne pytania i podejmującą istotne problemy. Kluczowe dla jego myśli były relacje do obowiązków filozofii oraz do samego siebie jako filozofa. Dla Okopienia istotne były tylko te rozstrzygnięcia, które przeszły przez osobiste przemyślenia i doświadczenia. W książce znalazły się różnorodne rozprawy dotyczące problemów filozoficznych, estetycznych, politycznych i religijnych, wszystkie łączące się z dylematem teodycei. Jego myśl jest indywidualna, wykrystalizowana i nieokazjonalna. Rozprawy, także te w rękopisach, są napisane jasno, choć często stylistycznie złożenie, z precyzyjnym porządkiem argumentacji, co umożliwia czytelnikowi myślenie wespół z autorem.
