Książka oferuje coś dla każdego, a jej praktyczne doświadczenie doskonale wpisuje się w dydaktykę szkół wyższych. Autorka, K. Majchrzak-Ptak, wyróżnia się pasją, która nadaje procesowi kształcenia nie tylko merytoryczny, ale i autoedukacyjny charakter. Rzadko spotyka się tak zaangażowanych nauczycieli akademickich, dla których edukacja młodych dorosłych nie jest jedynie formalnym obowiązkiem. Dzięki empatii i otwartości, Autorka pokazuje, że edukacja może być dialogiczna i partnerska, przynosząc satysfakcję obu stronom. Nie unika również trudności, co czyni jej podejście autentycznym. Rekonstrukcja procesu badawczego spełnia naukowe wymagania, a Autorka odwołuje się do różnych kategorii teoretycznych, co nadaje rozprawie wyjątkowe znaczenie poznawcze. Wykazuje, że praca z pamięcią społeczną jest doskonałym narzędziem edukacyjnym, które uczy zarówno poznawania świata, jak i jego zmieniania. Odsłania także negatywne aspekty pamięci, takie jak nietolerancja. Fragmenty dotyczące programu „Studenci wobec miejsc (nie)pamięci UMK” ukazują jej rozległą wiedzę teoretyczną i praktyczne umiejętności w badaniach partycypacyjnych. To ważne osiągnięcie, które może służyć jako metodyczny wzór dla adeptów badań w działaniu.
