Jadwiga Skibińska–Podbielska, pochodząca z rodziny z Kresów Wschodnich, została wychowana w atmosferze kultury I i II Rzeczypospolitej, co wpłynęło na jej późniejsze zainteresowania. Po ukończeniu studiów z zakresu języków starożytnych na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, odkryła wartość kultury antycznej, która wzbogaciła jej umiejętności pisarskie. Mimo trudnych okoliczności, rozpoczęła działalność literacką po 30. roku życia, publikując Opowiadania i Aforyzmy w lubelskim tygodniku „Kamena”. Jej pierwsza powieść, Epopeja prowincjonalna, powstała w latach 1987–89 i odnosi się do ważnych wydarzeń historycznych, takich jak wybór polskiego papieża i powstanie „Solidarności”, wypełniając lukę w polskiej literaturze. Kolejna powieść, Epopeja wołyńska. 1913–1945, opisuje walkę mieszkańców Wołynia o niepodległość oraz tragedię II wojny światowej, w tym sojusz Ukraińców z Niemcami. Dzieło to zostało wznowione pod tytułem W krainie dębów i krwi. Autorka opublikowała także Dziennik z prowincji polskiej oraz zbiór aforyzmów, które zdobyły uznanie czytelników. W swoich pracach podkreśla, że współczesna literatura modernistyczna i „ponowoczesna” straciła na znaczeniu, a ludzie poszukują prawdy i szczerości w literaturze.
