Książka analizuje sytuację prawną obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców, którzy ubiegają się o ochronę międzynarodową w państwach członkowskich UE. Skupienie się na ewolucji Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego ujawnia dynamikę postrzegania praw podstawowych przez państwa członkowskie oraz instytucje unijne, ukazując podział między krajami dążącymi do głębszej współpracy w polityce imigracyjnej a tymi obawiającymi się utraty kompetencji. Tematy te budzą emocje, zwłaszcza w krajach z dużym odsetkiem cudzoziemców. Zebrane dane statystyczne dotyczące imigracji do UE stanowią solidne tło dla rozważań o ograniczaniu wtórnych ruchów migracyjnych oraz o minimalnych standardach dotyczących recepcji osób poszukujących ochrony, procedur ich rozpatrywania i norm kwalifikacji. Analizowane są regulacje przyjęte od maja 1999 do 2012 roku oraz inicjatywy podejmowane od 2015 roku w odpowiedzi na kryzys imigracyjny. W książce omówiono decyzje dotyczące relokacji wnioskodawców z Włoch i Grecji, wsparcie dla greckich i włoskich służb migracyjnych oraz Porozumienie UE–Turcja. Szeroki zakres czasowy i tematyczny badań pozwala na sformułowanie postulatów de lege ferenda.
