Książka angażuje się w refleksję nad rolą humanistyki w współczesnym świecie, koncentrując się na kosmopolityzmie, nowoczesnym myśleniu o wspólnocie oraz społecznej roli literatury i jej twórców. Główne tematy dotyczą metafory „republiki literackiej”, będącej cennym przedmiotem analizy, obejmującym jej pochodzenie, historię oraz wielokontekstowe funkcjonowanie. Autorka, poprzez wnikliwe analizy fenomenu res publica litteraria, odsłania różnorodne metamorfozy w myśleniu o społecznych funkcjach literatury. Praca jest erudycyjna i głęboka, łącząc refleksję historyczną z współczesną filozofią, co ułatwia odpowiedzi na pytania stawiane humanistom. Popularyzacja idei kosmopolityzmu w badaniach kulturowych i literackich na przełomie XX i XXI wieku przyczyniła się do wzrostu zainteresowania metaforą republiki literackiej, która pojawia się w licznych pracach dotyczących literackich badań. Często zapomina się, że jej źródła sięgają włoskich humanistów, a wiek XVII, uznawany za czas popularyzacji metafory, to moment utraty wiary w instytucjonalną rzeczywistość republiki uczonych. Książka proponuje zatem uważną lekturę źródeł związanych z kształtowaniem się metafory, nie będąc jedynie narracją o historii idei, lecz także narzędziem do śledzenia przemian w myśleniu o społecznych funkcjach literatury.
