Pamiętnik Jerzego Stanisława Kuntza, żołnierza Uderzeniowych Batalionów Kadrowych i oficera Kedywu Inspektoratu Suwalskiego AK, powstawał w latach 1939–1945, koncentrując się na walce z okupantem. Kuntz opisuje codzienność w okupowanej Polsce, w tym życie w Baranowiczach i Warszawie, ukazując niemiecki terror, zbrodnię w Wawrze, początki powstania w getcie, łapanki oraz wywózki do obozów. Wspomina również o problemach dnia codziennego, takich jak brak żywności i mieszkań, a także funkcjonowanie czarnego rynku i szlaków szmuglerskich. Szczególnie dużo miejsca poświęca swoim losom jako konspiratora i partyzanta. Pamiętnik stanowi istotne źródło dla historii Konfederacji Narodu i jej oddziałów partyzanckich, a także dla badaczy regionalnej historii. Zawiera cenne informacje o oddziałach zbrojnych w Puszczy Augustowskiej, funkcjonowaniu Obwodu AK Suwałki i Augustów, oraz początkach władzy ludowej na Augustowszczyźnie. Ukazuje losy żołnierzy AK, którzy po wojnie opuścili kraj w obawie przed represjami, dostając się do alianckich stref okupacyjnych w Niemczech i Włoszech, a także o polskiej enklawie w północno-zachodnich Niemczech administrowanej przez 1. Dywizję Pancerną gen. Maczka.
