Praca ta ukazuje drogę autorki od intuicyjnych impresji malarskich do świadomej transformacji przestrzeni obrazu, co odzwierciedla jej wewnętrzną potrzebę zjednoczenia z malarską materią. Wnikliwie eksploruje malarskie medium, podkreślając, że transformacja przestrzeni wpływa na procesy percepcyjne oraz jakość generowanych emocji. Zauważa związek między strukturą obrazu a jego emocjonalnym odbiorem, który manifestuje się poprzez zmysły: wzrok i dotyk. Autorka bada możliwości dekonstrukcji przestrzeni, prowadzącej do głębszej percepcji, sięgającej podświadomości. Zastanawia się, dlaczego mrok fascynuje artystów, mimo że bywa niebezpieczny, oraz czy twórczość jest sposobem na oswojenie tego mroku. Przywołuje twórców z różnych dziedzin, dla których mrok symbolizuje lęk i wewnętrzny niepokój. Podkreśla, że twórczość jest mechanizmem obronnym, a ekspresja artystyczna stanowi zapis wewnętrznej przestrzeni. Umożliwia to zrozumienie istoty światła, które współistnieje z mrokiem. W kontekście psychologicznym autorka redefiniuje własne przeżycia, włączając je w obieg materii malarskiej. Motyw zasnutego całunem domu symbolizuje utracone ciepło i bezpieczeństwo, a zamglone światła w oknach oraz zarysy dachów wskazują na metafizyczny wymiar rzeczywistości.
