Autorki książki w sposób wielowymiarowy i interdyscyplinarny ukazują praktyczne zastosowanie badań etnograficznych w obszarze poznawczym, kształcącym i terapeutycznym. Prezentują rolę autoetnografii w kształceniu refleksyjnych praktyków oraz transformacji nauczycieli, którzy podjęli takie badania. Narzędzia zaprezentowane w pracy powinny być częściej wykorzystywane w procesie kształcenia studentów, co umożliwi pogłębione uczenie się i doskonalenie osobiste. Monografia jest rekomendowana jako lektura dla studentów, nauczycieli oraz badaczy eksplorujących różne dziedziny naukowe i zawodowe. Autorki omawiają znaczenie badań autoetnograficznych, które łączą praktyczne podejście z autorefleksją. Ta uniwersalna metoda pozwala na badanie zarówno podobnych, jak i różniących się grup kulturowych. Charakteryzuje się krytycyzmem, interdyscyplinarnością oraz refleksyjnym badaniem samego siebie. „Unaukowienie” subiektywności przekonań badacza, które mogą być włączone w metodę naukową, jest istotnym aspektem. Pokazanie, jak wyjść poza scjentystyczne rozumienie nauki bez utraty jej „istoty”, stanowi cenny wkład tej metody w badania przedstawione w recenzowanej książce.
