Bookbot

Plastic rozen

Valutazione del libro

Parametri

  • 272pagine
  • 10 ore di lettura

Maggiori informazioni sul libro

`Uit gemakzucht laat ik mijn kinderen zo veel mogelijk hun eigen gang gaan, zegt Sylvia Witteman in een van haar columns. Een bevrijdende uitspraak bij het getob over goed moederschap versus de noodzaak gewoon de dag door te komen. In deze bundel staan de hoogtepunten uit meer dan tien jaar verslaggeving over het hedendaags gezinsleven. Over het leed dat kinderfeestje heet; de vaststelling dat kinderen graag dood lijken te willen en projectielbraken. Het eindigt meestal aldus: `Als de kinderen s avonds eindelijk allemaal in bed liggen, zak ik met een borrel op de bank, of ruggelings op de keukenvloer, afhankelijk van de graad van uitputting. Geen ouder, maar zeker geen moeder kan zonder dit boek. Laat die rozen maar zitten

Ci sono attualmente del libroPlastic rozen (2015 ) in magazzino.

Acquisto del libro

Plastic rozen, Sylvia Witteman

Lingua
Pubblicato
2015
product-detail.submit-box.info.binding
(In brossura),
Condizioni del libro
Danneggiato
Prezzo
3,60 €

Metodi di pagamento

3,7
Molto buono
165 Valutazioni

Qui potrebbe esserci la tua recensione.

Lingua
Olandese
Pubblicato
2015
Formato
In brossura
Pagine
272
ISBN10
9038800479
ISBN13
9789038800479
Serie
Valutazione
3,7 su 5
Descrizione
`Uit gemakzucht laat ik mijn kinderen zo veel mogelijk hun eigen gang gaan, zegt Sylvia Witteman in een van haar columns. Een bevrijdende uitspraak bij het getob over goed moederschap versus de noodzaak gewoon de dag door te komen. In deze bundel staan de hoogtepunten uit meer dan tien jaar verslaggeving over het hedendaags gezinsleven. Over het leed dat kinderfeestje heet; de vaststelling dat kinderen graag dood lijken te willen en projectielbraken. Het eindigt meestal aldus: `Als de kinderen s avonds eindelijk allemaal in bed liggen, zak ik met een borrel op de bank, of ruggelings op de keukenvloer, afhankelijk van de graad van uitputting. Geen ouder, maar zeker geen moeder kan zonder dit boek. Laat die rozen maar zitten