Edu Borger Libri

Gustave Flaubert geldt als een van de grootste prozaïsten in het algemeen en uit de Franse literatuur van de negentiende eeuw in het bijzonder. Een van zijn opvattingen was dat een schrijver zich in romans en verhalen diende te onthouden van elke persoonlijke mening. Hij diende in zijn schepping overal aanwezig te zijn maar nergens zichtbaar. Inderdaad is de auteur van Madame Bovary, De leerschool der liefde en Drie Verhalen, afgezien van enkele vage sympathieën en vooral antipathieën, onzichtbaar gebleven. We zouden alleen via memoires en getuigenissen van anderen iets over zijn leven geweten hebben, ware het niet dat Flaubert de gewoonte had om na zijn dagelijkse 'worsteling met de stijl' geregeld een of meer brieven te schrijven om het contact met de buitenwereld te onderhouden.Van deze omvangrijke correspondentie, die door sommigen als hét meesterwerk van Flaubert wordt beschouwd, is het overgrote deel bewaard gebleven. Het vormt een van de meest ontroerende, tragische, komische en leerzame brievenverzamelingen die er bestaan.

Un puzzle costruito intorno a una casa parigina, con i suoi inquilini, le sue stanze, gli oggetti, le azioni, i ricordi e le fantasticherie. Con un saggio di Italo Calvino e una conversazione di Georges Perec con Gabriel Simony.

A delightful period piece of Paris in the late 1880’s, We’ll to the Woods No More ( Les lauriers sont coupés ) retains its importance as the first use of the monologue intérieur and the inspiration for the stream-of-consciousness technique perfected by James Joyce. Dujardin’s charming tale, told with insight and irony, recounts what goes on in the mind of a young man-about-town in love with a Parisian actress. Mallarmé described the poetry of the telling as "the instant seized by the throat." Originally published in France in 1887, the first English translation (by Joyce scholar Stuart Gilbert) was published by New Directions in 1938. In 1957 Leon Edel’s perceptive historical essay reintroduced the book as "the rare and beautiful case of a minor work which launched a major movement."

"La bètise umana è un abisso senza fondo," diceva Flaubert, ma Bouvard e Pécuchet sono tutt'altro che due idioti. I due copisti e amici investono la grossa eredità di Bouvard per ritirarsi in campagna e per dedicarsi a un accanito sperimentalismo. Mettono in pratica le scienze, le dottrine, le credenze del tempo, spaziando dall'agricoltura al magnetismo, dall'archeologia alla pedagogia ecc. Ma ogni esperienza si risolve immancabilmente in un fallimento. E la delusione è tale da persuaderli che l'unica soluzione sia farla finita; ma proprio allora rinvengono una possibilità alternativa: ritornare al vecchio e umile lavoro di copisti. I due protagonisti del romanzo - iniziato nel 1872 e pubblicato incompiuto un anno dopo la morte dello scrittore - prendono sul serio scienze, filosofia, religione, politica, tecniche, tanto da spingerle alla loro verità ultima, ovvero l'incapacità di dare risposte al mistero del mondo e di modificarne l'assetto. Destrutturano il sapere del secolo, e forse, nella decisione finale di copiare qualsiasi cosa, svelano l'insignificanza anche dell'ultima illusione flaubertiana, la scrittura quale mezzo per dare un senso alle cose.

Na twintig jaar komt een groepje mannen dat op eenzelfde internaat zat, weer bijeen.

Parigi, rue de Grenelle numero 7, è un elegante palazzo abitato da famiglie dell'alta borghesia, tra cui ministri e burocrati. La portinaia Renée osserva la vita di lussuosa vacuità dall'ombra, apparendo conforme all'immagine stereotipata: grassa, sciatta e scorbutica. Tuttavia, nasconde un'anima coltissima, appassionata di arte, filosofia e cultura giapponese, citando Marx, Proust e Kant, mentre si prende gioco dei suoi ricchi padroni. Le sue raffinate conoscenze rimangono segrete, dissimulate con umorismo. Accanto a lei c'è Paloma, la figlia di un ministro, una dodicenne geniale e critica, che ha deciso di porre fine alla sua vita il giorno del suo tredicesimo compleanno. Fino ad allora, finge di essere una ragazza mediocre, osservando con occhio severo l'ambiente che la circonda. Entrambe, pur essendo diverse, condividono uno sguardo ironicamente disincantato. I loro destini si incroceranno grazie all'arrivo di monsieur Ozu, un ricco giapponese, l'unico in grado di svelare la vera essenza di Renée.

Een vredig Zwitsers stadje gaat in 1942 nog steeds gebukt onder de gevolgen van de crisis van de jaren dertig; een groot deel van de werkeloze bevolking is vatbaar voor een reeds latent aanwezig antisemitisme.

Ze zijn aan hun lot overgelaten, de jonge Odile en haar vriend Louis. Hand in hand leren ze Parijs kennen – het uitzicht over de stad vanaf Montmartre, de kleumende boekverkopers met hun stalletjes langs de Seine, de smalle straten en de dampende cafés in het Quartier Latin. Hun leven wordt bepaald door toevalligheden, zijwegen en noodoplossingen. Eigenaardige individuen, sympathiek maar niet altijd betrouwbaar, kruisen hun pad. Hoe duister en chaotisch ook, na verloop van tijd transformeert hun jeugd tot een fascinerende herinnering, die Odile en Louis voor altijd zullen delen.

"Ne pas écrire un journal, ne pas tomber dans la chronique, ne pas tenir le registre de mes premiers mouvements, ne pas fixer chacune de mes impressions, ne pas thésauriser mes humeurs, mais déchiffrer comme l'énigme du Sphinx chaque interpellation par les circonstances. Remplacer l'éternelle question "Qu'est-ce que... ?" par l'inlassable question "Qu'est-ce qui se passe ?". Extraire le mémorable du flot de l'actualité. Tenir les détails en haute estime. Chercher la vérité dans ce qui apparaît et non derrière les apparences. Confronter sans relâche la fatalité des processus à l'imprévisibilité de la conjoncture. Renoncer, pour interroger les événements, au désir de surplomber une fois pour toutes, l'histoire... Voilà les principes que j'ai essayé de mettre en oeuvre tout au long de la première année de ce qu'il est convenu d'appeler le troisième millénaire."Alain Finkielkraut.

Keuze uit de dagboeken van de Franse letterkundige broers Edmond (1822-1896) en Jules (1830-1870) de Goncourt.