Heike Gronemeier Ordine dei libri (cronologico)

Das Buch erzählt die leidenschaftliche und komplexe Beziehung zwischen Gabriele Münter und Wassily Kandinsky zu Beginn des 20. Jahrhunderts. Es beleuchtet ihre künstlerische Zusammenarbeit und den Einfluss, den sie auf die moderne Malerei und die Künstlerbewegung Der Blaue Reiter hatten, sowie die Herausforderungen, die ihre Verbindung mit sich brachte.

'Vanaf nu neem ik mijn leven in eigen hand'. Ze dacht dat haar bevrijding het begin zou zijn van een heel nieuw leven vol energie en mogelijkheden. Maar in plaats daarvan werd ze herhaaldelijk gedwongen om toch weer in haar donkere verleden te duiken. Voor het eerst vertelt Natascha Kampusch hoe moeilijk het was haar eigen rol in het leven weer te vinden - en waarom ze haar vertrouwen in de goedheid van de mens nooit heeft verloren. Op 23 augustus 2006 eindigde een van de meest spectaculaire ontvoeringen uit de recente geschiedenis: Natascha Kampusch ontsnapte uit de kelder waar ze meer dan acht jaar werd vastgehouden. Hierover schreef ze het veelgeprezen boek De diefstal van mijn jeugd. Tien jaar nadat ze wist te ontkomen geeft ze een inkijk in haar leven na de ontsnapping. Ze vertelt over haar ervaringen, zowel bitter als mooi, haar dromen en nachtmerries, over het dagelijks leven, haar werk voor diverse projecten en haar inzet voor getraumatiseerde jongeren die net als zij het slachtoffer van misbruik zijn geweest. Dit alles in de hoop daarmee haar eigen trauma te overwinnen. Tien jaar vrijheid is een indrukwekkend boek van een moedige vrouw die altijd de kracht heeft weten te vinden om het leven in eigen hand te nemen.

This powerful true story follows Natascha Kampusch, who, held hostage in a 50-square-foot dungeon for eight years, where she was treated as a slave and forced to work for her sadistic captor, never forgot who she was--and never gave up hope of returning to the world. Original.

Natascha Kampush ha dieci anni quando viene rapita. Troverà la libertà dopo 3096 giorni, oltre otto anni dopo, riuscendo a fuggire dall'appartamento in cui veniva segregata. Il rapitore, disperato per l'abbandono, si suicida. Il loro non era, infatti, un "semplice" rapporto di violenza e sottomissione. Tutta la lunga prigionia alterna momenti di violenza a momenti di tenerezza. Il rapitore vede crescere Natasha, la vede trasformarsi da bambina a ragazza. Le concede a un certo punto di uscire dalla cantina in cui era rinchiusa, per salire nell'appartamento di lui e farsi un bagno, talvolta invitandola nel suo letto per avere affetto e tenerezza, ma poi la picchia e la umilia, arrivando a negarle il cibo. L'atteggiamento dell'uomo (che per altri versi le concede di disegnare, di usare il computer) è simile a quello del mitico Pigmalione, disgustato dalle donne reali e deciso a costruirsene una perfetta con le proprie mani. Il loro lungo rapporto va avanti così per più di otto anni: Natasha riesce evidentemente ad avere un ascendente su di lui, in un rapporto di dipendenza reciproca che gli psichiatri conoscono. Fino a che Natasha, dopo molte riflessioni, decide di "abbandonarlo" e di fuggire, trovando finalmente la libertà e, lentamente, una sua nuova vita. Quasi normale.